Od conajmniej kilkuset lat piechota potrzebowała lekkiej broni wsparcia która zapewniałaby pokrycie sporego terenu silnym ogniem.
Tej roli nie mogła spełnić ani artyleria polowa (zbyt duża i ciężka) ani karabiny i muszkiety rażące cele pojedyńczymi kulami. Taka broń pojawiła się w XVIII w. były to garłacze skałkowe rażące siekańcami na krótkie odległości, oraz różnego rodzaju blunderbussy abordażowe.
Na początku XIX w. pojawili się także strzelcy zwani grenadierami. Używali oni krótkolufowej broni o rozszerzonym wylocie lufy. Taki granatnik mógł strzelać pełną kulą albo siekańcami. Broń ta była bardzo niebezpieczna, zarówno dla wroga jak i dla użytkownika i jego otoczenia.
Podczas I i II WŚ piechota zaczęła używać ręcznych ganatów, znane już wcześniej zostały unowocześnione i stały się bardziej niezawodne i bezpieczne w użytkowaniu. Jednak pojawiła się potrzeba zaopatrzenia piechoty w granaty miotane na większą odległość. Tak powstały granaty nasadkowe, nakręcane na wylot lufy. Były one dość niebezpieczne w użyciu, gdyż próba ich odpalenia ostrym nabojem mogła zakończyć się tragedią. Nienajgorszym rozwiązaniem okazały się granaty nasadkowe z pułapką kulową, które mogły być odpalane ostrą amunicją.
Rozwój broni pancernej narzucił piechocie konieczność uzbrojenia w granatniki przeciwpanerne. Powstały: Panzerfaust, Panzerschrek, Piat i Bazooka.
Ręczna broń p-pancerna to jedna rzecz, druga to zapotrzebowanie na broń rażącą falą uderzeniową i odłłamkami na odległość od 50 do 400 m. Takie zapotrzebowanie pojawiło się w amerykańskiej armii po wojnie w Korei.
Tak nastąpił granatnikowy renesans. Już w latach 50' XX w. inżynierowie próbowali stworzyć wielostrzałowy granatnik. Próby spełzły na niczym, konstrukcje okazały się za ciężkie, zawodne i niewygodne w użyciu. Jednak pojawiła się broń która spełniła oczekiwania i dała piechocie tak potrzebne wsparcie ogniowe na pierwszej linii. Mowa to o jednostrzałowym, jednolufowym granatniku amerykańskim M-79. Strzela on amunicją 40 X 46 mm. Konstrukcja amunicji jest bardzo ciekawa, w łusce znajdują się 2 komory: niskiego i wysokiego ciśnienia. Podczas strzału obie te komory otwierają się i powstaje fala ciśnienia która wypycha granat z lufy. Zalety tej amunicji są nieocenione: mały odrzut oraz szeroka gama zastosowań. W broni strzelającej tym nabojem można zastosować pociski gumowe, odłamkowe, zapalające, śrutowe i przeciwpancerne.
Mimo skuteczności tej broni, podczas wojny w Wietnamie okazało się że grenadier obładowany amunicją jest praktycznie bezbronny w bezpośrednim starciu z wrogiem. Dlatego ktoś mądry wpadł na ciekawy pomysł umieszczając granatnik bezpośrednio pod lufą karabinu M16-A1. Nazwa tego podlufowego cuda to M-203 . Broń ta nadal jest instalowana pod wieloma modyfikacjami karabinu M-16.
Mimo sukcesów z granatnikami jednostrzałowymi, armia nadal potrzebowała wielostrzałowych granatników które dawałyby bardziej skuteczne wsparcie ogniowe. W końcu okazało się że proste rozwiązania są najlepsze. Zastosowano znany skądinąd od ok. 160 lat mechanizm rewolwerowy. W RPA stworzono granatnik MGL Mk 1 kalibru . Przy strzale gazy prochowe oddziaływują na tłok przesuwając bęben.
Inną podobną konstrukcją jest amerykański granatnik M-32. To nowa konstrukcja już się sprawdziła na polu walki i jest bardzo ceniona wśród żołnierzy.
Amerykańska piechota używa granatników od ponad 40 lat, a co z drugim mocarstwem Rosją?. Rosjanie poszli nieco inną drogą. W późnych latach '60 powstał 40 mm granatnik podlufowy GP-25 (Granatomyot Podstvolnyj) a później GP-40. Granatniki strzelają amunicją rakietową o zasięgu do 400m.
Jednak aż do początku lat '90 Rosja nie posiadała ręcznych granatników wielostrzałowych. Impulsem do powstania takich konstrucji stało się użycie południowoafrykańskich MGL-40 podczas puczu moskiewskiego w 1993 r. No i stało się, Rosjanie stworzyli tani i niezawodny granatnik rewolwerowy kalibru 40mm: RG-6. Jednak przeszli samych siebie tworząc kolejną oryginalną konstrukcję. Mowa tu o granatniku GM-94, broń ta przypomina z wyglądu powiększoną strzelbę gładkolufową i działa na podobnej zasadzie. Oprócz szerokiej gamy amunicji, można w niej zastosować granaty paliwowo-powietrzne. Potężna eksplozja powstająca przy użyciu tej amunicji powstaje przez zasysanie powietrza przez areozole znajdujące się w pocisku i zapalanie powietrza i gazów (kłania się film "Epidemia").
Jak na razie nic nie wskazuje na to aby standardowa broń piechoty została zastępiona przez przyszłościowe projekty takie jak OICW czy AICW. Te ciężkie, skomplikowane i mało poręczne granatniko - karabiny na razie nie znajdują zastosowania w wojsku. Wyjątkiem jest XM-25. Ten 6-nabojowy granatnik automatyczny w układzie bull-pup to broń na wskroś noweczesna, posiada układy elektroniczne pozwalające na ocenę odległości od celu i oddanie bardzo celnego strzału nawet na odległość do 700 m (500 m dla celów punktowych). Tak więc przyszłość ręcznych granatników jest jasna: broń ta jest i będzie w użtku piechoty przez długi czas (szkoda że polska armia jak na razie ma tylko rodzime Pallady).
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Rejestracja
Zaloguj
![[Zintegruj wyszukiwarkę z przeglądarką Firefox]](javascript:window.sidebar.addSearchEngine('http://www.jaggedalliance.pl/forum/src/la.src','http://www.jaggedalliance.pl/forum/src/la.gif','LA Forum [Jagged Alliance]','Forum poswiecone serii Jagged Alliance')();){kind=link}