[gonzo_68]

Wszedł do służby w 1963 jako prosty, niezawodny,wytrzymały, samopowtarzalny karabin wyborowy pola walki. Debiut bojowy w Wietnamie. Doceniany przez Wschód i Zachód, w służbie do dziś. Strzela nabojami 7.62mm x 54r, które są w użyciu już od końca XIX wieku. Przez pierwsze 20 lat wyposażany w celownik PSO-1 X 4, a do walk nocnych w noktowizyjny NSPU. Od połowy lat 80-ych także w inne przyrządy. W nowszej wersji kolba i magazynki wykonane są z polimerów. Dla jednostek powietrzno-desantowych i specjalnych zbudowano wersję SVD-S. Ma ona trochę krótszą lufę, składaną kolbę i magazynki na 15 naboi (te na 10 też do niej pasują). Jeszcze nowsze są wersje SVU i SVU-A. Są to karabiny w układzie bullpup, o krótkich lufach, a model SVU-A może strzelać seriami.

[-=WHITE=-]

Ciekawostka techniczna:
Dragunov który od 1950 r. zajmował się projektowaniem broni i całe dośw. wykorzystał przy konstruowaniu SWD dążąc do osiągnięcia maksimum skupienia zapożyczył skok gwintu lufy od karabinów sportowych - ze skokiem 320 mm a nie 240 mm, jak przy broni wojskowej.
Nikt się temu nie sprzeciwiał do czasu przyjęcia SWD do uzbrojenia.
Przy kolejnej próbie okazało się, że naboje z pociskiem przeciwpancerno-zapalającym B-32 przy strzelaniu z SWD "koziołkują", a ich rozrzut zwiększa się dwukrotnie.
Rozpoczęto dalsze badania, proponowano przejście na skok 280 mm, jednak z niewiadomych przyczyn do tego nie doszło.
W zaiązku z tym w dokumentacji konstruktorskiej są dwie normy skupienia:przy strzelaniu
z luf 320 mm R100<8 cm, a ze skokiem R100 do 10 cm na 300m.

Porównując SWD z innymi zagranicznymi karabinami snajperskimi pokazuje, że przy wykorzystaniu seryjnych nabojów lekkich z pociskami ze rdzeniem stalowym, pod względem skupienia i prawdopodobieństwa trafienia w cel, ustępuje on analogicznej broni NATO.
Przy strzelaniu z SWD nabojami ŁPS trzema seriami na 100m po 20 wystrzałów R100 do 6,5 cm, co odpowiada 300m do 32 cm.
Opracowanie i przyjęcie naboju snajperskiego spowodowało, że rozrzut (w zależności od skoku gwintu) wynosi R100 do 10-12 cm na dystansie 300m.
Wg. danych "Schweizer Waffen Magazin" (9/1989), normy dla broni NATO dla wojskowej broni broni wyborowej przewidują skupienie 10 strzałów na 600 jardów nie większe niż 15 cali, co odpowiada ok. 21 cm na 300m.
Powszechnie uważa się broń za wyborową gdy skupienie równa się minucie kątowej (87mm na 300m).
Jednak dotyczy to broni sportowej lub wysokiej klasy broni policyjnych.
Karabiny używane w wojsku działają w znacznie trudniejszych warunkach i stąd właśnie wynika ta dysproporcja.

Na podst. militarnego magazynu specjalnego "Komandos"

[Granit]

W polowie lat 90-tych w WITU opracowano zestaw modernizacyjny dla Karabinow SWD skladajacy sie glownie z nowej ciezkiej i grubosciennej lufy oraz nowego celownika optycznego LD-6x42 produkowanego przez Przemyslowe Centrum Optyki. Tak zmodernizowane karabiny otrzymaly oznaczenie SWD-M. Ich skupienie wzroslo o ok 2/3 w porownaniu ze standardowymi SWD. Po przebudowie kilkudziesieciu sztuk program przerwano. Czesc SWD-M pozostala w wojsku, reszta trafila do jednostek MSW. Decydenci uznali za nieoplacalne finansowo przebudowywanie Dragunowow i zamiast tego kupiono dla 1 PSK partie finskich powtarzalnych Sako TRG-21. Ten wysokiej klasy karabin snajperski kompletnie nie nadawal sie do uzytkowania przez zolnierzy zasadniczej sluzby wojskowej (wtedy 1 PSK skladal sie glownie ze zwyklych poborowych). Wiele z tych karabinow zostalo poprostu zniszczonych, a poza tym TRG-21 jest karabinem raczej dla policyjnych snajperow. Do sluzby w wojsku jest zbyt delikatny. Tak czy owak karabinami Sako do dnia dzisiejszego nie zastapiono wszystkich SWD i wiekszosc snajperow Wojska Polskiego posluguje sie bronia z przed prawie 50-ciu lat. Gdyby nie podjeto wtedy decyzji o przerwaniu modernizacji SWD, dzisiaj mieliby karabin snajperski niewiele mniej celny od TRG-21, a rownie odporny na trudy wojskowej sluzby jak toporny Dragunow.