liberate arulco

Raport R.I.S.

"Jeśli nie wiesz gdzie nas szukać, nie chcemy robić z tobą interesów."

Imię klienta: informacja poufna
Numer klienta: 1122
Zamówione informacje: wyspa Halif – geografia, administracja, wojsko, dane zwiadu
Informacje dodatkowe: koncern DFK
Aktualny stan rachunku: zapłacone gotówką z góry

Ogólne informacje o wyspie Halif

Halif - wyspa na Morzu Wschodnim, należąca do Bejtany, położona 58 mil od jej wschodniego wybrzeża. Powierzchnia około 70 mil kwadratowych.

Geografia i klimat

Wyspa jest równiną obramowaną z zachodu przez górski masyw. Przełęcze są częściowo zaśnieżone i trudne do przebycia. Wschodnia część wyspy to stary wulkaniczny płaskowyż.

Kiedyś sądzono, że wyspa leży poza strefami aktywnymi sejsmicznie, ale na początku XX wieku, w rezultacie silnego trzęsienia ziemi nastąpiło przemieszczenie ogromnych mas skalnych. W wyniku tego pogrążyła się w morzu zachodnia część niewielkiej wyspy na południowy-wschód od Halif.

Klimat wyspy posiada cechy typowo wyżynnej strefowości. W północnej i środkowej części występują lasy mieszane i szerokolistne, a na południu przeważa typowa roślinność śródziemnomorska.

Ustrój administracyjny

Administracyjnym centrum wyspy jest miasto Kredon, gdzie skupia się życie gospodarcze Halif. Innych dużych miast na wyspie nie ma. Na północnym-wschodzie znajduje się kilka farm i osiedli typu miejskiego. Podstawowym środkiem łączności ze stałym lądem jest port morski. Na wyspie jest też lotnisko, położone na północny-zachód od Kredon.

Siły zbrojne

Na Halif jest duża baza „Batna” na południowo-zachodnim wybrzeżu i garnizon na północy. Porządek utrzymują spore liczebnie siły policji i prywatnej ochrony.

Historia

Halif został skolonizowany pod koniec XVIII wieku, celem zagospodarowania sporych pokładów largonitu. Rdzenna ludność wyspy, niewielkie plemię Szuwegi, została praktycznie zniszczona podczas kolonizacji. Do początków XX wieku podstawową część dochodów wyspy stanowiły zyski z eksportu largonitu. W wyniku trzęsienia ziemi kopalnie zostały zalane, a gospodarka wyspy podupadła.

Zamożniejsza część ludności przeniosła się na stały ląd, a pozostali na wyspie ubodzy zmuszeni byli zająć się farmerstwem i rybołówstwem. Municypalne i inne struktury społeczne rozwiązały się.

Po rozpoczęciu drugiej wojny światowej rząd Bejtany zadecydował o odbudowie portu i budowie bazy wojskowej. Pięć lat później pojawił się port lotniczy. W połowie lat 50-ych na wyspie rozpoczął się burzliwy rozwój biznesu turystycznego. Przebudowano całkowicie Kredon, odbudowano struktury municypalne. Leżące odłogiem ziemie sprzedano różnym kompaniom i osobom prywatnym, zbudowano sieć hoteli Lateia i dwa duże kompleksy wypoczynkowo-uzdrowiskowe, Rilau i Bajol. Aktualnie 90 procent dochodów wyspy Halif pochodzi z turystyki.

Dane zwiadu

Siedem lat temu łańcuszek wysepek nieopodal wschodniego wybrzeża został nabyty przez kompanię budowlaną Foljess pod budowę, a następnie odsprzedany osobom prywatnym. Nie udało się ujawnić żadnych związków między osobami, które to kupiły, a koncernem DFK.

Cztery lata temu Foljess zwrócił się do władz municypalnych Halif o zakup szeregu zagospodarowanych gruntów rolnych, w południowej części wyspy. Farmerzy, mimo oporu, zostali wysiedleni i nie otrzymali rekompensaty za poniesioną stratę. Prócz tego, kompania Foljess nabyła część akcji turystycznego koncernu Melton, właściciela kurortu Bajol.

Według posiadanych danych kompanię Foljess zarejestrowała w roku 1995 grupa osób, które wcześniej nie zajmowały się interesami budowlanymi. Jedynym dużym przedsięwzięciem firmy jest jej udział w budownictwie na wyspie Halif. Bardzo możliwe, że Foljess jest przedstawicielem interesów wpływowej osoby lub grupy osób.

Nie udało nam się odkryć związków między Foljess i DFK, z powodu braku dostępu do dokumentów kompanii. Trzeba zaznaczyć, że dział bezpieczeństwa Foljess pracuje bardzo profesjonalnie, co nie jest typowe dla niedawno założonej niedużej kompanii budowlanej.

Dodatkowe informacje

„DFK”. Na początku lat 90-ych koncern DFK dokonał próby przejęcia kontroli nad środkami łączności satelitarnej. Ponieważ znaczna część rynku była wówczas własnością państwową, liderzy koncernu wykorzystali brudne metody polityczne do wywarcia nacisku na kluczowe osoby w rządach różnych krajów. Przez to wiele przedsiębiorstw zostało przez DFK wykupione praktycznie za bezcen.

Wysoki profesjonalizm służb bezpieczeństwa kompanii pozwolił jej długo pozostawać w cieniu. Jej działania wyszły na jaw dopiero w roku 1993, kiedy DFK kontrolowało już około 60 procent światowego rynku komunikacji. Właśnie ta przesadna efektywność pracy wywiadu koncernu pozwoliła wyciągnąć wniosek, że faktycznie DFK jest parawanem dla służb specjalnych jakiegoś państwa.

Wielu było zatroskanych takim stanem rzeczy, ale szereg państw skrupulatnie odciągał uwagę światowej społeczności od tego problemu. Przekonawszy się o bezczynności ONZ, grupa krajów zdecydowała się zwrócić o pomoc do AIM.

W rezultacie przeprowadzonej przez Gusa Tarballsa operacji, zdobyto główne kody systemów komunikacyjnych koncernu. Jednak nie udało się trafić na ślad służby wywiadowczej, która zabezpieczała działania koncernu DFK.

Dziękujemy za to, że zwróciłeś się do nas!
R.I.S.

Autor
gonzo_68
Ostatnia aktualizacja strony:
13 10 2013, 21:48:56